شب براي چيدن ستارهاي قلبت خواهم آمد

بيدار باش

من با سبدي پر از بوسه مي آيم

و قبل از چيدن ستاره هاي قلبت

آنها را روي گونه هايت مي كارم

تا بداني اي خوبم

 از زندگی من گسترده شده بود و من با یاد ، سنگها را از این جاده بر

 می داشتم تا به تو برسم . داشتم نزدیک می شدم که دل سنگی ات بلور

 دلم را شکست . من ماندم انبوهی از اندوه .تن غربت زده ی جوانی ام

از عشق تو گم شد و این نوشته زخمی بر دیوار دلم، رنگ ترحم گرفت

 به یادم نبود اما من به یادت شکستم باور نکردم هرگز باور نکردم ودر

 ذ هنیت معلولم نگنجید روزی می رسد که من و تو در فراغ هم

بسوزیم .و حال امروز همان روز است اما بدان تو هنوز برایم همان

 سپیده ی هدایت گری هستی که از روشنایی صبح دم می گفت  . تو

 برایم هنوز بهترین حضور هستی در بهترین قاب دنیا ..........